İşte gene hiç sevmediği bir duruma düşmüştü!

Bin kez söylemişti kendi kendine ki “ Dolmuşa bindiğim zaman değil, inerken parayı vereceğim bundan sonra!”

Olmuyordu, olmuyordu Allah belasını versin. Bundan önce bir değil, belki de on, on beş, yirmi sefer hep aynı duruma düşmüş, şoförle takışmıştı. En temizi, dolmuştan ineceği yere gelince, inmeden önce parayı vermekti. Bir süre öyle yapmıştı. Ama bu sefer, bu sonuncu sefer… Durak kalabalıktı. Birkaç kişi koşmuştu, çevik bir davranışla girivermişti arabaya. Solunda iki kişi vardı. Yanındaki bozuk paraların en küçüğü iki buçukluktu. Şoför almış, ötekilerin iki buçuk, beşliklerinin üzerini vermiş onunkini… Bu sırada en sağdaki inip bir başka yolcu binmeseydi şoför herhalde parasının üstünü verecekti. Çünkü davranışı öyleydi, Ama yolcu “Cağaloğlu” deyince şoför yeni müşteriyle konuşmaya dalmış, iki buçuğun üstünü unutmuştu.

Önce üstelemek istedim. Ancak sonra bunun için yeterli cesaretimin olmadığının farkına vardım. Zira psikolojik sorunlarım nedeniyle sosyal hayatta aktif değildim. Bir de böyle belaların gelip beni bulmuştu. Ama bu insanların hata yapmasına göz yumacağım anlamına gelmezdi. Bir an cesaretimi toğladığımın farkına bile varmadan şoföre kendimin bile duyamayacağı soluk şiddetli bir sesle:

” Paranın üstünü vermeyi unuttunuz. ” dedim.

Ne gerek vardı ki böyle bir kibarlığa ? Üstelik böylesine paragöz ve duyarsız bir şoför için! Dikiz aynasından bana baktı. Öfkemi kontrol edemeyeceğimi bilsem de bağırarak:

” Paranın üstü diyorum, vermediniz diyorum.” dedim.

Adamın umursamazlığının bende yarattığı sinirin gözlerimden okunduğunun farkındaydım. Yüzüme öylesine kan gelmişti ki yüzümün bir kan gölünden farklı olmadığını görebiliyordum. Gözlerimin yerinden oynadığını fark ettim. Bu iyiye alamet değildi. Buna bir de yolcuların küçümseyici bakışları eklenince dolmuştan inme isteğim arttı. Fakat ani bir kararla inmemeye karar verdim.

Zor zamanlar geçirdiğim bu günlerde daha fazla dayanamazdım. En acı intikamı hak etmişti. Kendi yaşadıklarım yetmezmiş gibi bir de toplum içinde yıkıma uğramayı kendime yediremezdim.

Gözümün önünden defalarca hayal ettiğim cinayet planları ve herkesin sandığının aksine temiz cesetler geçti. Şoför bir cinayet için fazla terliydi, pis kokuyordu, kirliydi ve saygısız bir köpeğin sersem kabadayılıklarına havlıyordu. Ama yine de cezasız bırakmak benim kanunlarıma aykırıydı.

Son durağa gelmiştik. Eminönü akşam telaşı içerisindeydi. Bu telaşın arasında bir cinayetten kimsenin haberi olmaz diye düşündüm. Aslında çok temiz yapacağım bir işti. Boğarak ve kanlarını büyük ölçüde boşaltarak en yakın ormanlık alanda yakacaktım. Ormanlar hep enden yanıyor sanıyorsunuz ? Tineri düzgün dökmekteki ve yakmaktaki beceriksizliğim yüzündendi hep.

İşte böyle bir hayalle karınca sürüsü gibi etrafta koşan insanların arasına bıraktım kendimi.