cannot tarafından 
bu mektubu sana paris’ten atıyorum
bu mektuba cevap veremediğin her gün
ben biraz daha batıyorum
burası sensiz hiç çekilmiyor sevgilim
soyutlanmış yaşıyorum burada en iyi ihtimalle
aslında dışlamış beni buradaki yüzsüz mahalle
dışarıda sağanak yağmur var
kalbimde
seninle yaşamayı bekleyen bir ömür var
burası sensiz çok üzgün sevgilim
eyfel kulesi boynunu eÄŸmiÅŸ
bir matemin hüznünde kaybediyor kendini
bu mektubu yazarken sana
tir tir titriyor ellerim
burası sensiz çok yalnız sevgilim
her köşeye bir polis dikmiş yalnızlık
çıkartmıyor dışarıya kimseyi
kapalı kaldım evde yapayalnız
evdeki kitaplarımı onlarca kez okudum
sana aşkımı anlatamadığım binlerce şiir var dolabımda
kağıtlar bitince düğünümüzde giyeceğim
o beyaz gömleğe yazdım birkaç şiir
bilirsin siyaha tutkuluyum ben
ama burası çok siyah sevgilim
şimdi mürekkebim de bitti
üstünde eski kahve lekeleri olan beyaz bardağa
bileklerimden dökülen kanı koydum
dolmakalemime doldurup
son bir can havliyle yazıyorum sana bu mektubu
soluk kağıt kaplı duvarlarıma döküyorum kelimelerimi
yazıyorum bu tek göz odada
sensiz geçirdiğim gecelerdeki ölmelerimi
son olarak boynumu eÄŸiyorum duvarlara
sana çirkin yazımla dayanılmaz aşkımı anlattığım duvarlara
düşüyorum yere çaresiz
ölüyorum yine burada sensiz
küçük Ä°skender’e…
