cannot tarafından 
Herkesin uğruna dil döktüğü, uçuk tavizler verdiği bir eylem işte.Uğruna hayatlarını feda edenler var.İntiharı bir çıkış olarak görenler.Aslında iki tarafı var.Duvarın bir tarafında zevk olarak beyinlerimize zerk edilmiş bu eylemi yaşayanlar, diğer tarafında da mutluluğa giriş kapısı olduğunu düşünenler, ancak eylemi yaşayamanlar var.
Sevgiliye sahip olmayanladan başlayalım.
Ben de bu kategoriye giren bir mahluk olmamla beraber bu kişiler daima melankolik bir havaya sahiplerdir.Sevgili dışında hiçbir şeyin, hiç kimsenin kendilerini mutlu edemeyeceğini düşünürler.Suçu kendinde ararlar falan.Neyse bu kendi başına bir başlık olur,burada harcamayayım.
Sevgiliye sahip olanlar ise;
Mutluluklarının kıymetini bilmezler.Çıkmaya başladıktan bir iki hafta sonra sevgililerini aldatma peşinde koşarlar.Sanki birbirlerini seviyorlarmış gibi değil de, herkesi kandırmak isteyen bir oyun oynuyorlarmış gibidirler.Sevgi adına tek bir şey yoktur bunlarda.
( Benim gözlemlediğim bu kadar yani.Sevgilim falan oldu bir kere ama tecrübe sahibi olacak kadar değil.Sudan çıkmış balığa dönmüştüm.Allah korusun. )
Ama kimse biriyle sevgili olmanın bile bile savaşı kaybetmek olduğunun farkında değil.Nitekim her sevgi bitmeye mahkumdur.Ucunda ayrılık yaşayıp acı çekmek varken o aşkı ne yapayım ben? Beni aldatacak, bir hiç yerine koyacak, beni kandıracak bir sevgiliyi ne yapayım ben?
